“Ang ating mga katawan ay mga lantang dahon lamang sa puno ng buhay” - Albert Einstein

Di-maiiwasang bahagi ng buhay ang kamatayan, at ilang siglo na tayong nagsisikap na unawain ito. Mula sa mga sinaunang sibilisasyong nagtayo ng masasalimuot na libingan at piramide hanggang sa mga makabagong tradisyon gaya ng mga libing at kremasyon, nagbago na sa paglipas ng panahon ang ugnayan natin sa kamatayan. Isa sa mga makabagong tradisyong sumikat nitong mga nakaraang taon ang paggamit ng mga artistikong urn upang alalahanin ang mga yumaong mahal sa buhay. Sa iba’t ibang artistikong urn na mabibili sa merkado, namumukod-tangi ang mga Pulvis Art Urn dahil sa natatangi at personal na katangian ng mga ito.

Dinisenyo ang mga tanyag na alaalang Pulvis upang maghatid ng kapayapaan at kapanatagan. Sa aming mga likha, isinasakatawan namin ang tindi ng diwa at ang tibay na sumusunod sa sakit at pagkawala. Simboliko, simple at makahulugan ang aming mga gawang-sining, at ang mga ito ang kailangan upang parangalan ang alaala ng isang mahal sa buhay. Paniniwala namin na ang sining ang diwa ng lahat ng aming ginagawa, at naghahanap kami ng inspirasyon sa pilosopiya, sining, panitikan at iba pa.

Mula sa mga kaisipan nina Albert Einstein at Oscar Wilde tungkol sa kamatayan, nakakuha kami ng inspirasyon sa paglikha ng ilang piraso ng urn na nagdiriwang sa buhay habang kinikilala ang di-maiiwasang kamatayan. Ibinabahagi namin sa inyo ang mga mekanismong ginamit ng pinakadakilang mga isip sa mundo upang harapin ang emosyonal na bigat ng pagdadalamhati at kamatayan.

Dalawang maimpluwensiyang tao sa kanilang panahon sina Oscar Wilde at Albert Einstein, na kapwa kilala sa kanilang natatanging mga kaisipan tungkol sa buhay, sining at agham. Magkaiba man ang kanilang mga larangan ng kadalubhasaan, kapwa pinag-isipan nina Wilde at Einstein ang paksa ng kamatayan sa kanilang mga akda at nagbahagi ng sarili nilang mga pananaw tungkol sa likas na katangian ng pagiging mortal.

Sinabi ni Oscar Wilde, na kilala sa kanyang talas ng isip, pangungutya at istilong pampanitikan: “Napakaganda siguro ng kamatayan. Mahimlay sa malambot at kayumangging lupa, habang sumasayaw ang mga damo sa ibabaw ng iyong ulo, at makinig sa katahimikan. Walang kahapon at walang bukas. Kalimutan ang panahon, kalimutan ang buhay, at mamuhay nang payapa”. Kabilang sa mga pinakanakapupukaw ng isip at walang-kupas na mga salita sa panitikan ang mga pananaw ni Wilde tungkol sa kamatayan. Tinatalakay ng kanyang nobelang “The Picture of Dorian Gray” ang tema ng kamatayan, gayundin ang ugnayan ng kagandahan, kabataan at pagiging mortal. Ipinagbili ng pangunahing tauhan na si Dorian Grey ang kanyang kaluluwa kapalit ng walang hanggang kabataan, at nagiging nakatatakot na paalala ng kanyang pagiging mortal ang kanyang larawang nagtataglay ng mga bakas ng kanyang mga kasalanan.

Isa sa mga nakapagpapalakas-loob na kaisipan ni Wilde ay “Malalampasan ng tao ang lahat maliban sa kamatayan”. Hindi ba positibong isipin na kaya nating malampasan ang sakit at anumang problema? At maaaring isang uri ng ginhawa ang kamatayan? Mahuhulaan mo ba kung ano ang mga huling salita ng makatang ito ng maririkit na pagkakaiba? Isang nakakatawang bagay na maaaring sabihin ni Wilde. Nakahiga siya sa isang maruming hotel sa kaliwang pampang ng Seine, pinagmasdan ang paligid at sinabi: “Naglalaban kami ng aking wallpaper hanggang kamatayan. Kailangang mawala ang isa sa amin.”

Minsan ay isinulat ni Albert Einstein na “Ang ating kamatayan ay hindi wakas kung mabubuhay tayo sa ating mga anak at sa nakababatang henerasyon. Sapagkat sila tayo; ang ating mga katawan ay mga tuyot na dahon lamang sa puno ng buhay”. Nang mamatay ang kaniyang mabuting kaibigang Italyano na si Michele Besso, sumulat si Einstein ng liham sa kapatid ni Michelle: “Umalis si Michele sa kakaibang mundong ito nang bahagya lamang nauna sa akin. Wala itong ibig sabihin. Alam naming mga tulad namin, na naniniwala sa pisika, na ang pagkakaibang ginagawa sa pagitan ng nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap ay walang iba kundi isang nagpapatuloy at matigas na ilusyon”.  Isa bang ilusyon ang kamatayan? Pagdating sa mga misteryo ng ating sansinukob at buhay ng tao, ang pinakamalaking misteryong kinagigiliwan ngunit hindi rin nauunawaan ng marami ay ang kamatayan.

Nakatitiyak ba tayo na walang nakaraan o kinabukasan pagdating sa kamatayan? Ayon sa pag-aaral ng siyentistang si Robert Lanza, kung hindi linear ang espasyo at panahon, hindi rin maaaring umiral ang kamatayan sa anumang tunay na diwa. Pagdating sa mga ideyang ito, karaniwan nating nauunawaan ang mga ito sa antas ng kutob. Marahil ay binibigyan natin ng labis na bigat ang ating rasyonal at obhetibong pag-iisip ng kaliwang utak kaya nalilimutan natin ang mundong umiiral kasabay nito. Maaari ba nating piliin kung paano magpaalam sa buhay? 

Maaari ba nating piliin kung kailan tayo lilisan? Marahil kung natupad ang mga pangarap ni Einstein: “Gusto kong umalis kapag gusto ko. Walang lasa ang artipisyal na pagpapatagal ng buhay; nagawa ko na ang bahagi ko, panahon na para umalis. Gagawin ko ito nang elegante”. Naniniwala rin si Einstein sa konsepto ng kabilang-buhay, bagaman hindi sa tradisyonal na relihiyosong diwa. Naniniwala siya na patuloy na umiiral ang ating enerhiya o diwa pagkatapos ng kamatayan, tulad ng hindi nalilikha o nasisira ang enerhiya sa pisikal na mundo. “Hindi nalilikha o nasisira ang enerhiya: nagbabago lamang ito mula sa isang anyo tungo sa iba”. Naniniwala si Einstein na ang ating enerhiya o kamalayan, tulad ng enerhiya sa pisikal na mundo, ay nagiging ibang bagay pagkatapos ng kamatayan sa halip na basta maglaho.

May-akda: Ana Jovanovic

------------------

Samahan kami sa pagtulong sa mga pamilya na parangalan ang alaala ng kanilang mga mahal sa buhay at alagang hayop sa pamamagitan ng sining!

Available na ang aming Affiliate Program. at https://www.pulvisurns.com/pages/affiliate-program-by-pulvis-art-urns