Prinsesa Honey Belle
Nang una naming matanggap si Kody sa isang maliit na puting kahong lata, nakaramdam ako ng matinding lungkot. Malamig at parang walang buhay ito, at lalo nitong pinatindi ang dalamhati ko. Hindi ito mukhang si Kody. Alam kong karapat-dapat siya sa isang bagay na natatangi at maganda, isang bagay na pararangalan sa kanyang diwa at alaala magpakailanman. Nang matanggap namin ang pasadyang urn niya ilang araw ang nakalipas, nakaramdam agad ako ng ginhawa. Maaari ko na siyang tingnan ngayon, nasa bahay sa loob ng isang magandang likhang-sining, nang hindi nababagabag. Mahirap ipaliwanag, pero mas panatag na ang loob ko.
link sa orihinal na post 🔗





















































