Tungkol sa Pag-ibig

Ito ang una sa tatlong sanaysay tungkol kay Giorgio Agamben na ibabahagi sa bagong likha naming seksiyon ng blog.

Isa si Agamben sa pinakadakilang pilosopong nabubuhay pa, na tumatalakay sa ilan sa mga pundamental na simulaing pinagmulan ng kultura, relihiyon, at politika, at pinagbubuo ang mga ito nang may pambihirang husay sa isang salaysay na naglalantad sa marupok ngunit walang-hanggang potensiyal ng pagkamalikhain ng tao at ng paghahangad nito ng kahulugan.

Ang Ideya ng Pag-ibig

Mamuhay nang malapit sa isang estranghero, hindi upang ilapit siya o ipakilala, kundi sa halip ay panatilihin siyang estranghero, malayo: hindi nakikita-napakatago anupat lubos siyang nilalaman ng kanyang pangalan. At, kahit hindi komportable, araw-araw ay huwag maging iba kundi ang laging bukas na lugar, ang liwanag na hindi kumukupas, kung saan ang nilalang na iyon, ang bagay na iyon, ay nananatiling lantad at nakahiwalay magpakailanman.

                                                                                               G. Agamben

Sa katangi-tanging maikling akdang tuluyan na ito, bumuo si Giorgio Agamben ng isang ideya ng pag-ibig na kapwa radikal at mapagmahal. Isang ideyang may kakayahang baguhin ang pananaw ng isang tao sa pamumuhay nang magkasama, sa pagbabahagi ng isang umiiral na espasyo sa isang taong lubos na naiiba. 

Para kay Agamben, hindi dapat maliitin o ipagwalang-bahala ang pagiging iba ng mga mahal natin sa buhay, ng ating mga katuwang sa buhay. Isa itong pagiging iba na palaging naroroon at kumikilos sa bawat kilos, bawat marahang haplos, bawat salitang nagsisikap lumapit, magpangalan, at maglagay sa kanya sa loob ng isang abot-tanaw ng kahulugan. Ito ang hindi maaabot sa pagitan ng dalawang katawan, dalawang kaluluwa, na kailangang harapin at tugunan ng pag-ibig. 

Ngunit paano ito mangyayari? 

May malinaw na salungatan dito, isang kabalintunaan, na ipinahayag ni Agamben sa pinakaunang linya ng kanyang sanaysay – mamuhay nang malapit sa isang estranghero. Sapagkat kabaligtaran ng pagiging estranghero, kabaligtaran ng pagiging hindi maabot, ang magmahal ng isang tao. Pag-ibig ang naglalapit sa atin, pag-ibig ang lumilikha ng mundong pinagsasaluhan at humuhubog sa matalik na himig na ito kung saan nahahayag ang karupukan ng pagiging tao sa lahat ng banayad nitong pagkakaiba-iba. 

Gayunman, para kay Agamben, ito ay isang likas na pag-unawa sa pag-ibig na, bagaman totoo, ay nagkukubli ng isang mahalagang aspekto na, kung hindi maipahahayag nang malinaw at buong tapang, ay humahadlang sa pag-unawa sa mas malalim na antas ng kahulugan kung saan nagiging dakilang puwersa ang pag-ibig na kapwa unibersal at lubhang kongkreto, ibig sabihin, isang puwersang nagbibigay sa Pag-iral ng kapwa kawalang-hanggan at kinakailangang hangganan nito. 

Ito ang sinisikap pangalanan ng pilosopo sa mga salitang tulad ng kakaiba at malayo. Ang likas na agwat na ito ang umiiral sa pinakapuso ng pag-ibig. Ang agwat na ito, o kung gagamitin muli ang isang salita mula sa sanaysay ni Agamben - ang pagiging nakahiwalay - ang nagpapakita sa tunay na puwersa ng pag-ibig kapag inalisan ito ng lahat ng karaniwang intuwisyon at abstraktong larawan ng pagsasama at pagbabahaginan. 

Kaya ang usapin sa kaisipan ni Agamben ay ang kongkretong pag-ibig na naipakikita sa imposibilidad ng lubusang pagiging Isa kasama ang iba, ng walang pasubaling pagpapahayag ng sarili. Ngunit hindi ito nangangahulugang walang paglalapit, pagiging bulnerable, o pagkakaisa. Nangangahulugan ito na upang lubos na maunawaan ang diwa ng mga ito at ang pangangailangan ng mga ito sa isang ugnayan, kailangang maunawaan ang agwat; kailangang madama ang nakakasugat na pagiging naiiba ng minamahal, ang pagiging banyaga niya, at tanggapin ito gaano man kahirap at di-komportable ang prosesong ito. Sa madaling salita, kailangang palayain ang sarili mula sa lahat ng paglalarawang pumipigil sa pagdanas sa mga katahimikan, kawalan, at pang-araw-araw na buhay ng pagsasama. Iyan ang ibig sabihin ng pagiging isang bakanteng lugar para kay Agamben - isang anyo ng pagpipigil sa paghatol at sa katiyakan ng mga naunang palagay ng isang tao. 

Dahil ang pag-ibig ay isang panganib, isang pasyang bumuo ng pinagsasaluhang puwang ng pag-iral na nakaugat sa pagtanggap sa lantad na pagiging naiiba ng isa’t isa at sa di-mababawasang agwat na ipinahihiwatig nito. Sa pamamagitan lamang ng gayong pagkilala mauunawaan na ang paglikha ng isang bagay na pinagsasaluhan ay isang magandang kabalintunaan, partikular ang paglikha ng isang daigdig na hindi nagkakaisa ngunit puno ng maraming pagkakaibang kailangang muling bigyang-kahulugan at buuing muli. 

Sapagkat sa pinakatapat na anyo nito, ang pag-ibig ay lakas ng loob na walang sawang kilalanin ang pagkakaiba ng minamahal at pangalagaan ang marupok na ganda ng kanyang pagiging naiiba, na nagbabago sa pag-ibig tungo sa pangkalahatan ngunit kongkretong lambing at malasakit sa buhay mismo.

May-akda: Yakim Petrov

 ------------------

Samahan kami sa pagtulong sa mga pamilya na parangalan ang alaala ng kanilang mga mahal sa buhay at alagang hayop sa pamamagitan ng sining!

Available na ngayon ang aming Programa para sa mga Affiliate. https://www.pulvisurns.com/pages/affiliate-program-by-pulvis-art-urns